't Zandtster Volkslied



Woar de hoge iepenbomen
Spaigeln in de braide gracht,
Woar de zwoanen stoatig zwemmen
En de vogel overnacht.
Midden Maank vruchtb’re landouwen,
Woar ’t oog ’t schoonst vindt wat ’t begeert,
’t Is ons ainig mooie plekkie:
’t Zandtster bos-Alberdoaheerd.

Dou wie wazzen lutje beutels
En het schouluur veurbie,
Runden wie mit haile koppels,
Vrolijk opgeroemd en blie
Noar dat aiveg mooie bos tou.
Reupten, streupten onverveerd,
En wie vist’n oet gracht en neuten
In ons bos-Alberdoaheerd.

Dou wie older wazzen worden
En nait gingen meer op schoul,
Laipen wie voak bie oavmd
En weer was den ’t bos ons doul
’t Ging ons nait om roukenusten,
Ook nait om de neuten meer,
Moar wie hadden mit jongens oafsproak
In het bos-Alberdoaheerd.

Nou wie nog wat older binnen,
Trekt nog ’t zulfde bos ons voak.
’s Zummers deur ’t zang en muziekfeest,
’s Winters sums deur iesvermoak.
Nooit , nee nooit zel’k het vergeten,
Wat dat bos mie aal hef leerd.
‘k blief steeds dankboar aan die denken
Prachtig bos-Alberdoaheerd.

Tekst: v.d Bunt.

Melodie: Olle Schild lied



Comments