Kittens





Kittens geboren op 18-8-'18!

poesje   
fILMPJE VAN DE KITTENS BEKIJKEN? kLIK OP HUN FOTO VAN 11 WEKEN OUD!



 
een nestje van
Strike en Qatar!

Lees onze blog onder de kittenfoto's!








      Drie weken oud               Acht weken oud                Tien weken oud           Elf weken oud 
                                                                                                                          klik op de foto voor een filmpje!




https://sites.google.com/site/sometimescats/home/over-ons/Jazz%2011.jpg?attredirects=0





Jazz
Poes
Blue, Tortie, White 
Uitgevlogen





https://sites.google.com/site/sometimescats/home/over-ons/Clio%2011.jpg?attredirects=0




Clio
Poes
    Black, Tortie, Tabby, White
    Uitgevlogen




https://sites.google.com/site/sometimescats/home/over-ons/Cooper%2011.jpg?attredirects=0






Cooper








Kater
Blue, Tabby
Uitgevlogen





17-11-2018: 13 weken oud!
Op eigen benen!

En dan ineens is het huis leeg. Echt leeg is het natuurlijk niet met vier tieners, vijf katten en een border collie. Maar
toch voelt het leeg. Op maandag ruim ik alle kittenspulletjes op en poets ik tot in alle hoekjes. Overal vind ik nog balletjes, veertjes en muisjes. Een beetje verloren sta ik ermee in mijn hand. De kleedjes, mandjes en de ballenbaan...alles gaat in de was of in de kast. Voor een volgend nestje denk ik dan altijd. Maar nu gaat dat even niet meer op. Wij gaan namelijk verhuizen en dus komen er voorlopig even geen kittenpootjes over de vloer. Eerst maar eens zorgen dat alles ingepakt, uitgepakt en voor elkaar is. Dat ieder dier en elk kind weer zijn of haar plekje heeft gevonden. Even pas op de plaats maken, ook al is dat dan in een ander huis. 
Het wegbrengen van de kittens is fantastisch verlopen. Zo snel al liepen de kleintjes rond in hun nieuwe huisje om alles eens grondig te besnuffelen. Binnen de kortste keren hadden ze daar weer hun draai gevonden en de harten van de nieuwe baasjes veroverd. En de nieuwe dierenvriendjes natuurlijk ook. Cooper kwam bij grote broer Dexter te wonen. Hummer, de andere zwarte maine coon kater ontving hem zo liefdevol en wilde hem meteen al aflikken. Clio en Jazz heten nu Minka en Ziva. Zij wonen nu bij kater Boris. Samen met Boris kijken ze al naar hun lievelingsprogramma op TV. En slapen doen ze nog altijd het liefst samen dicht op elkaar. Cooper is aan de ene kant nog erg graag een baby kitten, al sabbelend op een puntje van zijn mandje en trappelend met zijn pootjes. Maar aan de andere kant vindt hij stoeien en rennen met de grote katers natuurlijk ook geweldig. 
Bedankt, lieve baasjes, voor alle mooie foto's en fijne berichten. Daar worden wij allemaal heel blij van. Geniet van elkaar! (hierbij geplaatste foto's zijn gemaakt door de nieuwe baasjes)



Cooper met grote broer Dexter!

Dexter is van een vorig nestje, zie daarvoor ook Michelangelo.




Links: Minka, Ziva en Boris kijken TV!



10-11-2018: 12 weken oud!

Laat los wat je niet vast kunt houden. 

Intussen zijn de kittens 12 weken geworden en vliegen zij langzaam uit. Het maakt me altijd wat verdrietig om ze los

te moeten laten. Eigenlijk is dit het moeilijkste moment van het fokken. De kleine katjes die je zelf op de wereld hebt geholpen, die je zindelijk hebt gemaakt en de eerste hapjes hebt gevoerd gaan nu op eigen pootjes verder. Ze gaan verder zonder mij. Met nieuwe baasjes die nu mogen beslissen wat ze gaan eten en wanneer. Die soms andere regels hebben dan ik, of andere gewoontes. Het is wennen voor de kittens maar ook voor mij. In het begin is mijn huis dan stil en leeg. Maar het betekent ook dat je soms moet loslaten om weer iets anders te mogen ontvangen. En dat is wel een mooie gedachte. Bovendien laat ik ze natuurlijk niet zomaar gaan. Ze gaan alleen naar de liefste baasjes! En die baasjes kijken zo naar ze uit. Ze leven mee soms al maanden voor dat er sprake was van een zwangerschap. Elke week hebben zij weer nieuwe foto's en filmpjes gekregen en de laatste nieuwtjes van alle gebeurtenissen. En nu hoop ik, lieve toekomstige baasjes, dat jullie mij ook nog weer eens een foto zullen sturen. Of een verhaaltje over iets grappigs of iets liefs dat hij of zij meemaakt. En op die manier laat ik ze dus toch niet helemaal los, voor altijd hebben zij een plaatsje in mijn hart gestolen! 


03-11-2018: 11 weken oud!

Intussen is er geen houden meer aan. Het hele span rent de hele dag rond. Ze kunnen nu enorme sprongen maken

en klimmen als de beste. Geen van de kleintjes heeft last van hoogtevrees dat is wel duidelijk. Ik vermoed dat ze allemaal telepathisch verbonden zijn met een onzichtbaar zendertje, want ze doen alles allemaal op hetzelfde tijdstip. Zijn ze wakker en actief, dan rennen ze allemaal door de kamer. Moet er gegeten worden, dan doen ze dat allemaal naast elkaar. Ja zelfs op de kattenbak gaan ze liefst in groepsverband. Een zit erop, eentje zit met zijn hoofd naar binnen te kijken en de laatste houdt toezicht van bovenaf op de deksel. En valt de eerste in slaap, dan kun je er donder op zeggen dat binnen een paar minuten alle drie diep liggen te ronken. Strike lijkt nog een laatste run op het moederen te nemen en laat de kittens toch nog weer drinken. De kleintjes waren er bijna af, maar slaan deze nieuwe ronde moederliefde toch niet af. Het is een zot gezicht, die drie mollige katjes passen toch niet meer bij Strike. Het begint dan ook altijd heel vredig met een hard gespin. Maar eindigt steevast in ruzie met venijnige gekrab en geduw. Maar op een ander moment is ze er dan ook ineens helemaal klaar mee. "Hoe lang duurt dit nog?" Vroeg ze laatst een beetje narrig. "Kunnen ze nog niet naar hun nieuwe huisje?" En zo beleeft iedereen het weer anders. Voor mijzelf is het allemaal heel dubbel. Natuurlijk is er niets mooiers dan ze zo sterk en zo mooi groot te zien worden. Maar wat gaat het snel en hoe kan ik ze straks toch loslaten.....


27-10-2018: 10 weken oud!

Nou ben ik potdorie al de hele ochtend aan het draven en ik geef je op een briefje, niemand die er iets van ziet. Zo

begon ik met het grondig schoonmaken van alle kattenbakken. Er staan er 6, dus het is altijd best een klusje. Grit in een emmer en dan goed de bak uitwassen met een beetje bleek. Helaas zaten ondertussen de drie donderstenen in de emmer en schepten vrolijk al het grit over de rand.
Bij de volgende bak zette ik de emmer op de kast en gelukkig konden ze daar echt niet bij! Toen in de tuin het gras maaien. Eerst netjes de kantjes knippen voor optimaal resultaat. Dan maaien en daarna alle randjes weer netjes vegen. Jim liep gezellig om me heen. Maar als ik naar binnen loop zie ik tot mijn schrik dat hij nogal veel gras mee naar binnen heeft gelopen. En op zo'n moment kan ik dan wel eens denken: Was ik maar een poes! Als poes kun je gewoon heerlijk de boel de boel laten. Je ziet dat vrouwtje wel rondrennen met emmers en dweilen. Maar ach, ze zal er wel plezier in hebben. Als kat maak je je daar niet druk over. Je krabt eens aan een oor, je likt eens aan een poot en doet vervolgens maar eens een dutje in het zonnetje. Liefst een lange. En als je dan weer wakker en fit bent, dan is de bak schoon, de brokjes staan al klaar en er is heerlijk helder water om eens even over de rand te meppen. Dat is altijd een plezierig werkje! Oh wat lijkt me het heerlijk om zo'n leventje te hebben. Ik besluit dus ter plekke: In een volgend leven, word ik een poes!

Nu alleen nog op zoek naar een heel lief baasje.....


20-10-2018: 9 weken oud!

Prik prik, au au. Dat is helemaal niet leuk! 9 weken oud zijn de kitten nu en daarom moeten er inentingen gegeven worden. En ook een chip zodat ze overal weer te herkennen zijn. En ook dat is erg vervelend. Ik ben met deze prikjes in mijn lieverds geen held. Ik kan het nu eenmaal niet aanzien dat ze pijn gedaan worden en daarom ga ik altijd even de kamer uit. Gelukkig zijn alledrie de kittens helemaal gezond verklaard en de dierenarts vond het echte plaatjes! En daar ben ik het natuurlijk helemaal mee eens! 

De periode dat de kittens bij ons wonen kun je grofweg in drie maanden delen. De eerste maand verblijven de kleintjes lekker bij mama in de werpkist waar ze vooral drinken en slapen. Ze worden daar vertroeteld en moeten met veel zorg en in een warm mandje zonder tocht of stress bij hun moeder zijn. De tweede maand is de maand van de grote veranderingen. Ten eerste gaan de kleintjes dan langzaam uit de werpkist om hun omgeving te verkennen. Ze kunnen steeds beter lopen. De moedermelk krijgt een aanvulling in zachte brokjes en water en dat is natuurlijk erg wennen. Bovendien moeten ze nu zelf leren op de kattenbak hun plasjes en poepjes te doen. De veranderingen gaan razendsnel en elke dag zie je wel weer iets nieuws. Van voorzichtig lopen naar keihard rennen. Van zachtjes met hun pootje naar elkaar wijzen naar wilde stoeipartijen. Van eerste kleine likjes naar gulzig schrokken. Van proberen tegen een randje op te staan naar erover heen duikelen en vallen en weer opstaan. De derde en laatste maand staat voor het verder groeien en ontwikkelen van de kittens. Het perfectioneren van klimmen, klauteren, afstanden inschatten. Het beginnen met jachtgedrag naar speelmuisjes en kijken wie er sterker is. De moederpoes krijgt langzaamaan een steeds kleinere rol hoewel de kittens nog altijd elke kans grijpen om een slokje te stelen. Op dit moment zijn de eerste 9 weken verstreken en gaan we dus al het laatste trimester in. Het geeft me een dubbel gevoel. Het is heerlijk om nu de hele dag zo van ze te kunnen genieten. Lekker met ze knuffelen op schoot en naar hartenlust met ze spelen. Maar aan de andere kant schrik ik ervan hoe snel het gaat. Dat de stambomen al zijn aangevraagd en dat de kleintjes dus al over een maandje zullen uitvliegen. Brrrr. nog maar even niet aan denken!


13-10-2018: 8 weken oud!

Pas op, deur dicht, ze lopen los. Schoenen graag uit trekken. Wacht volgens mij heeft er een gepoept, dat haal ik er meteen even uit. Niet doen zo schrikt hij. Ja ik kan nu niet komen want zij ligt net zo lekker op schoot. Ach maak jij

even een foto dit is TE schattig. Wil jij even de waterbak verversen. Kijk nou uit, niet achteruit stappen, straks sta je op haar staart. Moet je zien die klimt helemaal naar boven. Voordat je gaat aaien altijd je handen ontsmetten. Nee ze mogen nog geen grote brokken. Zet het dan weg! Geef dat borsteltje eens aan dan probeer ik even te borstelen. Dan moet je die broek niet aantrekken, je weet dat ze langs je benen omhoog klimmen. Liever geen bloemen want dat kan giftig zijn. Ik zal eerst de hele ren eens goed stofzuigen en dweilen. Ja ik weet dat ik dat vanochtend al heb gedaan maar iemand heeft het hele dienblaadje met voer en water omgegooid. Wat denk je, zal ik het blauwe of het witte dekentje nemen voor de foto? Het is hier geen rommel, er ligt gewoon “wat” speelgoed in de kamer. Nee zij vindt dat niet leuk, dat moet je niet doen. Niet achter ze aan lopen, ze komen zelf wel als ze willen spelen. Doe die deken eens over de bank, dan kunnen ze erop klimmen. Het wordt tijd om de grotere krabpaal in de ren te zetten, hier zijn ze echt op uitgekeken. Je ziet toch dat hij moe wordt, leg hem maar in zijn mandje. Ja op schoot is ook goed, maar dan niet zo wild doen. Stil eens, luister, aaah hij spint. 


7-10-2018: 7 weken oud!

Voor in de tuin staat een bord. “Te Koop”, staat er op dat bord. Ons huis staat te koop. En dat betekent dat er

regelmatig kijkers over de vloer komen. Gelukkig heb ik in de tuin ook een afgezette ren, waar de katten dan even in kunnen. Maar de kleintjes en Strike wil ik niet steeds verhuizen, want dat is veel te onrustig voor ze. Strike en haar kinderen blijven dus gewoon in de kamer. Met een oppas erbij in de vorm van Maud of Anouk. De kittens zitten dat even in de ren, en Strike ligt dan meestal op de hangplank aan de muur. Van te voren laat ik ze dan lekker uitrennen, zodat ze moe en tevreden liggen te slapen. De kijkers komen voor het huis. Maar schattiger vinden ze de kittens. Minutenlang blijven ze hangen voor de ren. “Mogen we ze even aaien?", vragen ze soms. Maar nee, dat mag niet van de oppas. Kijken en niet aankomen. De makelaar staat er ongeduldig bij. Die wil natuurlijk het huis laten zien, want daarvoor komen de mensen ten slotte. Met tegenzin lopen ze weer mee naar de keuken of naar boven. “Je mag ze gerust achterlaten hoor”, grapt zo iemand dan wel eens. Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren. We laten niemand achter. We nemen iedereen mee. Maar de kleintjes, die groeien heerlijk hier op aan de Madelief. En als ze groot en sterk genoeg zijn, dan zullen zij wel verhuizen. Helaas niet met ons mee naar ons nieuwe huis. Maar wel naar hun eigen nieuwe huisje. Met de liefste baasjes natuurlijk!


29-09-2018: 6 weken oud!

Strike is een goede moeder, ik zei het al eerder en ik kan veel van haar leren......Maar om nu te zeggen dat ze geheel onzelfzuchtig is, nou nee....

Neem nou bijvoorbeeld als ze ligt te voeden. De kleintjes liggen heerlijk te drinken. Zachte trappelende voetjes en harde spinnende geluidjes. Wat een genot om naar te kijken. Met hun oogjes dicht liggen ze te genieten en in te dommelen zo lekker bij mama en hun broertje en zusje. Maar zodra Strike denkt dat ze iets hoort wat lijkt op het openmaken van een kastdeurtje of snoepzakje, dan springt ze met een ruk op om met een rotvaart de kamer door te rennen. De kittens zitten dan met natte snuitjes en knipperende oogjes om zich heen te kijken van schrik. Wat gebeurt er nu? Moet je toch eens voorstellen dat ik dat zou hebben gedaan met mijn baby. Zo lig je nog lekker te voeden, een rustig en intiem moment met je kindje. Het ronde bolletje met de zachte vlashaartjes. Oogjes die langzaam dichtvallen terwijl het knuistje je vinger vasthoudt........maar dan hoor ik iemand binnenkomen van de chinees (ik heb natuurlijk geen tijd gehad om te koken). En prompt laat ik mijn baby voor wat het is en ren naar beneden om me vol te stouwen. Het kind zie ik later nog wel eens!

Of als er een reep zonlicht valt in de ren, dat precies in het mandje van de kittens schijnt. Dan liggen ze daar zo heerlijk te slapen. Bolle buikjes naar boven en soms trekt er een pootje in hun dromen. Als Strike dat ziet laat ze zich gewoon vallen in het warme zonlicht en schuift haar kinderen zo hupsakee opzij! Het is toch niet te geloven..... Ik zou dat zeker anders doen als ik een poezenmoeder was. Ik zou heel zachtjes hun ruggetje wassen, zodat ze zich heerlijk kunnen ontspannen en veilig verzorgd weten. En dan zou ik zelf in de schaduw gaan liggen, gewoon op de harde vloer, zodat ik dichtbij ben als ze me nodig zouden hebben. Maar het toppunt is toch wel als het etenstijd is voor de kittens. Zodra ik met het bordje aan kom zetten, ziet en hoort ze niets meer, maar schrokt gewoon alles in een paar happen op. Ik meen het serieus, anders zou je me vast niet geloven. Ik snap natuurlijk best dat ze zelf ook hongerig is nu ze die drie wervelwinden voedt. Maar daarom krijgt ze zelf in haar eigen bak op de vensterbank zoveel brokken als ze maar wil. En krijgt ook zij wat meer lekkers zoals zacht vlees. Waarom dan die kleine hapjes van haar eigen kroost afpakken? Ik zou dat natuurlijk nooit doen. Ik zou trots zijn dat mijn kleintjes al zo flink kunnen happen. En dat ze al zo groot zijn dat ze al tandjes hebben zodat ze echt brokjes kunnen kauwen.....

Ik besef me dat ik nu wel heel erg zit te roddelen en dat is niet netjes van me. Maar het moest me even van het hart. Wil je wel beloven dat je er niets over zegt als je op bezoek komt.....Strike is nogal gevoelig......


22-09-2018: 5 weken oud!

Wat was het een drukke week! De kinderen moesten weer in het ritme van school en sporten komen. Huiswerk maken en op tijd naar de bijbaantjes gaan. Hier thuis was het ook heel erg druk met van alles en nog wat. Maar de kleintjes beleefden echt grote stappen. Letterlijk en figuurlijk. Als eerste zette ik de kartonnen werpkist open en konden ze hun eerste voorzichtige stapjes in de grote ruimte zetten. Alles was nog nieuw en soms een beetje eng. De waterbakjes werden onderzocht. Al proestend de eerste likjes genomen. Toen de eerste geweekte brokjes voorgezet. Heel voorzichtig even snuffelen, even proeven, even uitspugen, weer even proeven. Maar wie komt daar aangerend...... het is mama Strike. En zonder pardon gooit ze links en rechts een kleintje ondersteboven om maar zo snel mogelijk zo veel mogelijk van het kittenvoer op te schrokken. Het is helemaal niet netjes om dat zo van haar eigen kinderen af te pakken. Op woensdag ben ik erop voorbereid, en Strike moet zelfs even de kamer verlaten omdat de kittens anders geen enkele kans krijgen om van hun eerste hapjes te genieten. Die eerste hapjes zijn dan namelijk al op. Dan op zondag maar eens een klein kitten kattenbakje introduceren. Oei, dat is ook erg spannend en leuk. En ook erg lekker vinden sommige kittens. Die eten vrolijk van het grit en ze denken: wat is er veel! Maar erg lekker is het geloof ik niet. En dan al gauw doet er eentje een klein miniplasje. Dat is echt heel knap! Maar alle begin is moeilijk, dus er gaat ook wel eens een plasje op een verkeerd plekje en het is ook nog moeilijk om te onthouden dat je wel van de brokjes moet eten maar niet van het kattengrit. Maar deze kleintjes zijn bijzonder slim en oh zo vlug. Na minder dan een week zijn alle uitdagingen overwonnen. En kan ik toch met enige trots vertellen, dat zij allemaal drinken van het water, eten van de brokjes en volledig zindelijk                                          zijn op het kattenbakje. En dat is toch wel even een klein applausje waard, vind je niet?!



15-09-2018: 4 weken oud!


"Foei, laat dat!'' Roept Strike uit. Omdat dit al de derde keer in een uur is dat ik haar hoor mopperen, ga ik maar

eens een kijkje nemen. Van de zachte trappelende voetjes in de eerste weken is niets meer te bespeuren. De kittens krabben nogal stevig met hun scherpe nageltjes om het beste plekje te bemachtigen. Duwend en trekkend gooien ze hun kontjes in de strijd, het is een koddig gezicht. "Au, dat doet zeer hoor," sist Strike. En dan staat ze op. Iedereen tuimelt over elkaar heen en piept in een protest om het vertrek van de melkbron. "Ik hou veel van ze echt waar, maar nu ze tandjes krijgen hou ik het voor gezien!” En met opgeheven staart loopt Strike weg. En ik kan haar geen ongelijk geven. Scherpe tandjes op gevoelige plekjes zijn nu eenmaal geen feestje. Vier weken zijn ze. En vier weken hebben ze alleen borstvoeding gekregen. Het zijn ronde wollige poesjes geworden, met bolle buikjes en sterke pootjes. De tijd is gekomen om de volgende stap te nemen. De eerste hapjes, de eerste slokjes en daarna het eerste plasje en poepje op de kattenbak. Komende week wordt een drukke. Alles is al in huis. De baby paté en baby brokjes van Royal Canin. De mini kattenbakjes. Speciale voer- en waterbakjes die niet omgegooid kunnen worden. De zomervakantie is voorbij en de kinderen gaan weer met lichte tegenzin naar school. En dan ik kan me eens heerlijk op al deze nieuwe ontwikkelingen storten. Ik heb er zo'n zin in. De kleine gezichtjes vol verwondering als ze voor het eerst een hapje proeven. Het vallen en opstaan als ze de eerste stapjes buiten de werpkist zetten. Wat een wereld gaat er voor ze open. Dag baby tijd, welkom kitten peuters!


08-09-2018; 3 weken oud!

Samen spelen samen delen?

Toen ik vanochtend in de werpkist keek zag ik de kleine kittens toch al echt met elkaar spelen. Jazz tikte met haar pootje heel zachtjes tegen Clio. En Clio probeerde even aan het oor van haar broertje te sabbelen. En ze komen ook al een heel eindje zo schuifelend met hun wankele pootjes. De dikke ronde buikjes zitten een beetje in de weg. Strike moet een beetje
wennen aan deze nieuwe activiteiten van haar kids. "Jongens..." Mauwt ze hoog:" komen jullie eten?" Maar de kleintjes hebben even geen aandacht voor hun moeder. Strike zit er een beetje beteuterd naar te kijken. Bemoedigend aai ik haar op haar bolletje. Het is zo schattig om naar te kijken en ik krijg er dan ook geen genoeg van. De oortjes komen nu mooi omhoog en de kleine kraaloogjes kijken me zo nieuwsgierig aan. Van zwart kleuren ze nu prachtig blauw. Maar als ik even later met de stofzuiger door de kamer ga, zie ik tot mijn schrik Cooper met een pootje over de rand van de doos hangen. Opgewonden piept hij: “Kijk eens, kijk eens, wat ik kan!" Maar ik ben er helemaal niet blij mee, want nu moet er toch binnenkort een veiliger plek gevonden worden waar ze in kunnen klimmen vanuit de werpkist. Gelukkig lukt het hem nog niet om echt over de rand te klauteren. Voor nu kan ik weer even opgelucht adem halen. En dan krijgt Strike toch haar zin en kruipen de kittens lekker bij haar om een slokje te drinken. En meteen ontstaat er een beetje geruzie over het beste plekje. Een kleintje krabt venijnig met het pootjes naar een zusje. Maar de ander krabt net zo vrolijk terug. Samen spelen dat zal ze wel gaan lukken, maar samen delen dat is nog even een dingetje denk ik......



01-09-2018: 2 weken oud!

Ik zie, ik zie.....IK ZIE!!!!
De afgelopen week was er eentje van puur genieten. Strike lag te genieten in haar werpkist waar ze de hele dag met haar baby's knuffelt. De kleine kittens genieten van de
geborgenheid van hun broertje, zusje en mama. En wij genieten van de kleine wondertjes die groeien en zich ontwikkelen. En wat een grote stappen zijn er deze week genomen! De oogjes zijn van kleine voorzichtige kiertjes open gegaan en kijken nu helder de wereld in. En ook de oortjes doen het, als ik wat zeg draaien ze hun koppie naar me toe! Behalve op de geur en op de tast kunnen ze nu dus kijken naar hun moeder en hun broertje en zusjes. Soms zie je ze dan ook verwonderd om zich heen kijken. Hun kleine kopjes nog een beetje heen en weer knikkend. En met hun pootjes kunnen ze nu ook al daarheen schuiven om het lekkerste plekje op te zoeken. Je moet je voorstellen dat je eerst nog leeft in een stille en duistere wereld en dan heel langzaam licht gaat zien en geluidjes gaat horen.......wat een wonder is dat! Maar na een kwartiertje kijken en luisteren worden de kleintjes alweer erg moe. Heerlijk kruipen ze op een broertje, zusje of tegen mama aan om daar uren en uren lekker te tukken. Buiten schijnt het zonnetje en binnen is het heerlijk warm. Hoe fijn kan het zijn! Liefst kroop ik er af en toe even heerlijk tussen......maar ik ben bang dat de werpkist daartegen niet bestand is......




25-08-2018: 1 week oud!

Regels.

In de werpkist zijn geen regels. Iedereen mag doen wat hij of zij wil. In gedachten zie ik de kleintjes al alle drie in aparte bedjes liggen, in aparte kamertjes. Hele nette en frisse bedjes natuurlijk. Maar wel apart. Zo zouden wij

mensen dat doen. En dan elke drie uur voeden. Even knuffelen mag wel, maar dan weer huppetee terug in het bedje om te slapen. En ik hoor het de kraamhulp nog zeggen: "Nou niet meteen bij elke kik oppakken hoor, daar worden ze maar verwend van!” Hoe anders doet Strike dat. Ze ligt gewoon heel de dag bij haar kroost en als ze even gaat eten of plassen houdt ze een oortje gespitst, reken daar maar op. Bij elke piep die er van een kitten komt, rent ze vlug vlug naar ze toe om ze eens heerlijk af te likken. Ik zie dat een mensenmoeder al doen. De eerste maanden gewoon met je baby in bed gaan liggen en heel de dag met hem tuttelen en knuffelen. Als ik zie dat er een kitten de hik heeft denk ik toch een punt te hebben. "Misschien moeten we ze een boertje laten doen? Zo over je schouder en dan op het ruggetje kloppen. "Strike snuift: "Doe niet zo mal", zegt ze streng: "daar krijgen ze maar het zuur van! Wie honger heeft die drinkt, wie moe is die slaapt, en wie zeurt krijgt een knuffelbeurt!" Het klinkt allemaal zo makkelijk. Er moet toch rust en regelmaat zijn? Maar als ik in de werpkist kijk, zie ik juist rust en regelmaat. Iedereen is intens tevreden. Moeder en kinderen zijn op en top happy. De hele werpkist is vredig! En dat allemaal zonder regels. Behalve één regel dan, want die staat met reuzenletters boven de werpkist. Geen echte letters die je kunt lezen, maar het staat er in het denkbeeldige. En deze regel is door Strike daar in de lucht gehangen: Ik heb je lief! Ik heb je lief ook al had je geen staartje. Ik heb je lief ook al had je vijf pootjes. Ik heb je lief ook al was je groen of geel of paars. Ik heb je lief! Ik heb je lief om wie je bent, daarom! En daar kunnen wij mensen dan ook nog heel wat van leren!



Geboren! 18-8-'18

Moe, moeier, moeder...

Je begint eigenlijk al hartstikke moe aan een bevalling van zo'n poes. De dagen ervoor kan ze de kleintjes natuurlijk ook al krijgen en daarom zijn we altijd extra alert. Mijn zoon was zo lief

om tot diep in de nacht te Netflixen beneden en een oogje in het zeil te houden. Als ik even zorgde voor chips en cola, wilde hij zich wel “opofferen”, tenslotte is het nog vakantie. Meestal ging ik dan om vier uur even kijken en stond ik daarna rond zes uur, half zeven op. Dus toen de bevalling zich dan echt aankondigde, zag ik al bijna sterretjes van vermoeidheid. Mijn zoon was blij dat hij niet meer hoefde te waken en kondigde vrolijk aan dat hij lekker naar bed ging. Mijn dochter bleef bij me en samen hielpen we Strike zo goed als we konden. De geboorte is altijd een echt wonder. In kleine pakketjes zitten ze vaak nog opgevouwen. Daarna het zachte proestten en de eerste kleine ademhalingen. Met een klein slijmzuigertje maak ik dan het mondje schoon en wrijf ik ze zachtjes droog met een warme doek. De onderleggers hebben we in meerdere lagen neergelegd, zodat we steeds als er een vies is, die snel weg kunnen halen voor een schoon en droog nestje. Als eerste kwamen de twee dametjes. Eentje geweldig blauw met creme en de ander juist weer prachtig zwart met rood. Daarna kwamen de jongens, eentje stoer blauw met een witte toet en de ander blauw tabby. Wat een fantastisch stel is het geworden en wat zijn we allemaal trots. Vannacht kwam er van slapen dus nog niet zoveel en ook komende nacht zal ik af en toe even spieken hoe het met ze gaat. We zijn dus allemaal moe en nog moeier, maar Strike overtreft ons allemaal; want zij is de moeder!


15-8-'18: 9 weken zwanger!

Klaar voor de start.

Strike is negen weken zwanger en de kleintjes zijn helemaal klaar daarbinnen. Hun pootjes en snuitjes en kleurtjes en staartjes zijn af. Maar het belangrijkste is dat de longetjes nu ook rijp genoeg zijn om zelf adem te kunnen halen als ze geboren worden. Strike heeft een mooi buikje als ze languit ligt. Ligt ze opgerold dan kun je zien dat dat niet meer zo makkelijke gaat. Ze kan soms ook geen lekker plekje meer vinden. Dan ligt ze even hier en even daar, maar staat steeds na een kwartiertje weer op om ergens anders te proberen of dat wel prettig ligt. De werpkist staat ook klaar en de bevallingsspulletjes liggen gewassen en gestreken binnen handbereik. De kruikjes en doeken, de bevallingsmatjes en dekentjes. De kamer is schoon en het wachten is nu op de bevalling. Helaas kan Strike niet even een seintje geven als ze weeën krijgt, dus moeten we haar goed in de gaten houden. En dat wil zeggen dag en nacht. Want kleine baby poesjes krijgen, dat is een hele klus!


8-8-'18: 8 weken zwanger!

Wat een mooi getal is het vandaag met zoveel achten erin. Het getal 8 staat voor voorspoed, kracht en geluk in alle opzichten. En dat is een heel mooi begin van dit nieuwe nestje! Vandaag vieren we ook de verjaardag van Jim, onze border collie, die vandaag 8 jaar wordt op deze 8-8-'18! 

Wat is het ontzettend warm en droog geweest de afgelopen weken. Niet alleen de tuin is geel en dor, maar in de hele

omgeving hangt alles slap en snakt de hele natuur naar verkoeling en water. Wijzelf hebben het warm en natuurlijk geldt dat ook voor alle dieren. Onze dieren liggen liefst de hele dag op een koele plek. Een natte handdoek of gewoon op de koele tegelvloer heeft de voorkeur. Helaas kunnen ze hun vachtje niet even uitdoen en opzij leggen voor de winter. 

In deze hitte hou ik Strike natuurlijk goed in de gaten. Maar veel kan ik niet voor haar doen. Soms lijkt ze echt wat last te hebben van de warmte en in eten hebben ze allemaal minder zin. Gelukkig zie ik elke dag de kleintjes wel volop bewegen. Hun kleine plopjes en schopjes zijn het eerste levensteken. “Joehoe, wij zijn er hoor!” En door dat zachte trappelen worden we natuurlijk weer heel nieuwsgierig naar wat er nu geboren zal worden. Of het katertjes zullen zijn of poesjes en welke kleuren ze zullen dragen. Maar hoe benieuwd we ook zijn naar het kleine spul, het allerbelangrijkste is dat zowel moeder als kittens helemaal gezond mogen zijn. En dat is dan meteen onze grootste wens voor deze dag van de acht!