လကာၤ

လကၤာဟူသည္ ပါဠိစကား အလကၤာရ ျဖစ္၍ တန္ဆာဆင္ျခင္း အနက္ရသည္။ မိန္းမပ်ဳိကေလး တစ္ဦးအား ႐ိုး႐ိုး၀တ္စား ဆင္ယင္သည္ထက္ ပုတီး၊ လက္ေကာက္၊ ေျခက်င္း၊ နားေဍာင္းမ်ားကို ဆင္ထားပါက ပိုမိုၾကည့္၍ ေကာင္းသကဲ့သို႔ စာေပတြင္လည္း ႐ိုး႐ိုးစကားလံုးမ်ားကို နားေထာင္၍ေကာင္းေအာင္ သုတိသာယာေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင့္ ညႇပ္ကာ ပုလဲတတန္႔ ရြဲ႕တစ္ကန္႔ စပ္ဆိုဖြဲ႔ႏြဲ႕ထားျခင္း စေသာ သဒၵါအဆင္တန္ဆာ၊ အနက္အဆင္တန္ဆာမ်ားျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားလွ်င္ အထူးႏွစ္သက္ဘြယ္ရာ ျဖစ္လာေလသည္။ ထိုစာေပကို အလကၤာ၊ လကၤာ ဟုေခၚဆိုသည္။ အလကၤာရ (နား၏တန္ဆာသဖြယ္ျဖစ္ေသာ အသံကိုျပဳတတ္ေသာသီခ်င္း) ဆိုသည့္ စကားမွ ဆင္းသက္ လာပါသည္။ အလကၤာရ ပုဒ္ရင္းမွ အစစာလံုး 'အ' ႏွင့္ အဆံုးစာလံုး 'ရ' တို႔ ကာလ ေ႐ြ႕ေလ်ာေၾကေပ်ာက္ရာကေန လကၤာ ဆိုၿပီး ေခၚစမွတ္ျပဳသည္ဟု ဆိုပါသည္။

လကၤာတြင္ ပုဒ္ေရေပါင္း ဖြဲ႔လိုသမွ် ဖြဲ႔ႏိုင္သည္။ အဖ်ားခ် တြြင္လည္း စာလံုးေရ အကန္႔အသတ္ မရွိေပ။ ကဗ်ာ၊ လကၤာသည္ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ပုပၸါးနတ္ေတာင္ဖြဲ႔ လကၤာ၊ အနႏၲသူရိယ လကၤာ၊ ျမကန္ လကၤာ တို႔သည္ ပုဂံေခတ္လက္ရာမ်ား ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာက္စာမ်ားေပၚတြင္ ကဗ်ာ၊ လကၤာမ်ားကို မေတြ႔ရေပ။
Comments