09.07.15- diverse artikels mbt het (verplicht) reïntegreren van chronisch zieken in de arbeidswereld.



Uitgaven voor langdurig zieken stijgen fors

Tegen 2019 zal de regering meer dan 2 miljard extra moeten uitgeven aan uitkeringen voor wie ziek en langdurig ziek is. Dat is een stijging met 34 procent in 5 jaar. Tegelijk dalen de uitgaven fors voor uitkeringen aan wie werkloos is, bruggepensioneerd is, of tijdskrediet neemt. Die uitgaven dalen met 3 miljard, of 30 procent in 5 jaar. Dat blijkt uit de laatste meerjarenramingen in een vertrouwelijk rapport voor het Beheerscomité van de Sociale Zekerheid.
Het budget van de ziekteverzekering voor uitkeringen aan zieken en langdurig zieken stijgt sterk in deze regeerperiode: van ruim 6,6 miljard in 2014 tot bijna 9 miljard in 2019. Want meer en meer mensen zitten langdurig ziek thuis. Dat heeft in de eerste plaats te maken met de vergrijzing: hoe ouder we worden, hoe meer risico we lopen om langdurig ziek te worden. En omdat we langer moeten werken, zo wordt geraamd, zal die trend zich de volgende jaren nog sterker doorzetten.

Ook meer en meer vrouwen blijven aan het werk. En vrouwen lopen een iets hoger risico op langdurige ziekte dan mannen, al weten we niet precies waarom dat zo is. Mogelijk hebben vrouwen het zwaarder om arbeid en gezin te combineren. Daar komt nog bij dat meer en meer mensen thuis zitten, omdat ze kampen met psychische problemen, zoals burn-out en depressie, en ook met rugproblemen.

Toch is er de laatste jaren ook een lichte stijging van werklozen die verhuizen naar de ziekteverzekering: ze krijgen dus niet langer een werkloosheidsuitkering, maar vallen terug op een ziekte-uitkering. Dat komt wellicht ook omdat de vorige en huidige regering werklozen strenger zijn gaan aanpakken.

De uitgaven voor uitkeringen aan wie werkloos of bruggepensioneerd is, of tijdskrediet neemt, dalen in deze regeerperiode trouwens fors: van ruim 10 miljard in 2014 tot nog goed 7 miljard in 2015. De vorige regering besliste om de werkloosheidsuitkeringen sneller te doen dalen in de tijd. En de huidige regering heeft de regels aangescherpt om met brugpensioen te gaan of tijdskrediet op te nemen. Maar ook de economie trekt geleidelijk aan. En als het economisch beter gaat, zijn er ook minder werklozen.

De budgetten voor de werkloosheids- en ziekte-uitkeringen zijn niet zonder meer rechtstreeks communicerende vatten. Maar het valt intussen wel op : wat er volgens de laatste ramingen in deze regeerperiode wordt bespaard in de werkloosheidsuitkeringen, wordt de facto voor een flink stuk opgesoupeerd door extra uitgaven in de ziekte-uitkeringen.
Langdurig zieken al na twee maanden inschakelen


Intussen zijn ook meer details bekend over het plan van minister van Sociale Zaken Maggie De Block (Open VLD) om werknemers die thuiszitten met een ziekte-uitkering opnieuw te activeren.

Er ligt een ontwerp van Koninklijk Besluit op tafel waarin staat dat de adviserend geneesheer van het ziekenfonds al na twee maanden een re-integratieplan voor zieke werknemers moet opmaken. Daarin bekijkt de arts waar en hoe zij opnieuw kunnen worden ingezet. Weigert de betrokken werknemer het plan na te leven of werkt hij niet goed mee, dan zal hij tien procent van zijn uitkering verliezen. Vanaf volgend jaar wil De Block 10.000 zulke integratietrajecten, om in 2018 op 14.000 uit te komen.

"Verplichting geen goed idee"

Vakbonden en ziekenfondsen struikelen vooral over de sanctie van tien procent minder uitkering. Volgens de socialistische vakbond ABVV komt dat neer op een verplichte re-integratie en is dat niet doeltreffend. Zij vinden dat de regering moet focussen op de werkgevers en hen moet aanmoedigen om aangepast werk te voorzien.

Ook de socialistische oppositie heeft er geen goed oog in. "De federale regering valt opnieuw de zwaksten aan. Ze willen mensen verplichten om opnieuw aan het werk te gaan terwijl ze eigenlijk nog niet kunnen werken door hun ziekte. Dat is ontoelaatbaar", aldus PS-voorzitter Elio Di Rupo.



Beheerscomité RIZIV moedigt arbeidsongeschikten aan om terug te werken


Het beheerscomité van het Riziv heeft donderdag 9 juli 2015 een advies uitgebracht over het Koninklijk Besluit dat mensen die arbeidsongeschikt zijn, moet aanmoedigen weer aan de slag te gaan. Het gaat om loontrekkenden die niet meer kunnen werken omwille van een ziekte of een ongeval, wiens arbeidscontract onderbroken is en die een vervangingsinkomen krijgen.
De maatregel kreeg een verdeeld advies. De bepaling van de regering-Michel voorziet dat de adviserende geneesheer van het ziekenfonds, tijdens de tweede maand arbeidsongeschiktheid, de patiënt moet onderwerpen aan een medisch-sociaal onderzoek. Hij krijgt daarbij een plan ter herintegratie op de arbeidsmarkt voorgesteld. Indien hij op het plan weigert in te gaan of onvoldoende meewerkt aan de uitvoering ervan, zal de werknemer zijn dagelijkse vergoeding met tien procent zien afnemen.
Het socialistisch ziekenfonds Solidaris trekt hard van leer tegen de maatregel. "Na de werklozen pakt de regering de profiterende zieken aan", luidt het. Volgens het ABVV moet de regering, in tegenstelling tot wat ze doet, maatregelen uitwerken om een echte terugkeer naar de arbeidsmarkt te verzekeren, "bijvoorbeeld via een grotere responsabilisering van de werkgevers, die voor aangepaste jobs moeten zorgen". PS-voorzitter Elio Di Rupo ziet in de maatregel een nieuwe aanval op de zwaksten in de samenleving.

Bron 10.07.15: MediQuality 



Regering Michel volhardt in haar antisociale beleid 

donderdag, 9 juli 2015 (persbericht ABVV)

Vandaag bracht het Beheerscomité uitkeringen van het RIZIV een verdeeld advies uit over een ontwerp van KB van de regering waarmee zij zieke werknemers verplicht wil activeren. Het ABVV heeft een negatief advies uitgebracht.
Voortaan zullen de adviserend geneesheren van de ziekenfondsen verplicht worden hun leden na twee maanden ziekte-uitkering een re-integratieplan op te leggen.
Momenteel worden er al in ruime mate ondersteunende maatregelen genomen om arbeidsongeschikte (cf. eerste 6 maanden ziekte na de periode van gewaarborgd maandloon) of invalide (na deze 6 maanden) werknemers opnieuw aan het werk te zetten:
via een deeltijdse werkhervatting of een hervatting van een aangepast werk na akkoord van de arbeidsgeneesheer en de werkgever;
ofwel via een begeleidingsplan waarbij de werknemer een vormings- en begeleidingsprogramma van VDAB of Actiris kan volgen dat door het RIZIV gefinancierd wordt.
In het regeringsontwerp is er geen sprake meer van vrijwilligheid, het re-integratieplan zal immers automatisch opgelegd worden na amper twee maanden arbeidsongeschiktheid, en wel door de adviserend geneesheer die op dat moment vaak nog niet in de mogelijkheid is om de evolutie van de ziekte te kunnen beoordelen. De ziekenfondsen zullen om medische redenen van die verplichting kunnen afwijken, maar op termijn zullen ze wel beoordeeld worden op hun efficiëntie om zieke werknemers weer aan het werk te krijgen. 
De betrokken werknemers zullen gevraagd worden een overeenkomst te tekenen waarbij ze zich ertoe verbinden de in een programma opgenomen integratiemaatregelen te volgen. Weigeren ze “zonder geldige reden” (begrip dat niet gedefinieerd wordt in de tekst) of werken ze onvoldoende mee, dan zal hun uitkering met 10% verminderd worden!
Dit nieuwe activeringsbeleid valt samen met het moment waarop de uitgaven van het RIZIV voortdurend stijgen. Een verschijnsel dat ongetwijfeld nog zal toenemen doordat de voorwaarden op het vlak van het loopbaaneinde (tijdskrediet, brugpensioen, vervroegd pensioen …) verstrengd werden en de arbeidsvoorwaarden voor veel werknemers minder en minder werkbaar worden!
Bovendien worden de werkgevers niet geresponsabiliseerd. Niets verplicht hen in de voorwaarden voor een werkhervatting te voorzien. Erger nog, ze zullen werknemers die ongeschikt bevonden worden om hun vroeger werk te hervatten, zonder opzeg en zonder opzegvergoeding kunnen ontslaan.
Deze maatregel van de regering zal de terugkeer van zieke werknemers zeker niet beter ondersteunen. Het enige doel is besparen op de kap van de zwaksten en zieke werknemers naar de werkloosheid en actieve beschikbaarheid doorverwijzen.
Volgens het ABVV moet de regering integendeel maatregelen nemen voor een echte terugkeer naar de werkvloer, meer bepaald via een grotere responsabilisering van de werkgevers die moeten zorgen voor aangepast werk.
Willen die maatregelen echt doeltreffend zijn, dan mogen ze in geen geval opgelegd worden. Ze moeten absoluut hun vrijwillig karakter behouden. Bovendien moeten de arbeidsgeneesheer en de preventieadviseur nauw betrokken worden omdat zij de realiteit van de onderneming en de werkplek van de betrokken werknemer veel beter kennen.
Het ABVV wijst er ten slotte nog op dat twee derde van de Belgische bedrijven te maken heeft met psychosociale en musculoskeletale risicofactoren en dat er dus absoluut preventief opgetreden moet worden om deze risico’s te voorkomen. Het is de taak van de werkgevers om ervoor te zorgen dat hun werknemers in werkbare omstandigheden kunnen werken.


De arbeidsongeschiktheid is een centraal vraagstuk binnen de sociale zekerheid. Het kenniscentrum wil informatie geven over de oorzaken van de arbeidsongeschiktheid, de tendensen, de relaties met andere domeinen binnen de sociale zekerheid, enz. zie:http://www.inami.fgov.be/nl/themas/arbeidsongeschiktheid/Paginas/Kenniscentrum.aspx#Studies_en_rapporten_over_arbeidsongeschiktheid


 CheckStat