het verhaal van Carol

Het verhaal van Carol, ME/CVS-patiënte over haar pijnprogramma (GET ) en CGT  (de naam is fictief)

 

Na een re integratie traject dat was mislukt hadden ze het gevonden hoor... Ik moest het pijnprogramma gaan doen. Het eerste dat we te horen kregen was dat er geen goede en slechte dagen zijn. We kunnen elke dag hetzelfde, alleen dénken we dat we dat niet kunnen.

3x in de week naar het ziekenhuis op 20 min. afstand... Alleen dat viel al enorm tegen. Twee ochtenden fitness en daarna sport en spel(!),een dagdeel ergo en om de week cgt praatgroep. Het vervelende was dat je 's middags ergo had en de volgende ochtend vroeg fris en fruitig werd verwacht voor de fitness....

Eigenlijk had ik al niet aan het programma moeten beginnen met een VO2max van <20 maar ja ik werd zó onder druk gezet! Als je te weinig deed in hun ogen kreeg je een cgt preek. Terwijl ik zoiets had van: ik kán niet meer. Ja, nee dan moest je het anders doen zodat het wél zou gaan.

Bij de praatgroep kwam veel los, maar werd niks opgelost. Als de tijd om was hadden we pech, dan gingen de psychs. Gelukkig was het een hechte groep en vingen we elkaar op maar ja dat kan de bedoeling niet zijn!!

 

Resultaat van de onder druk gezette re integraties en het get traject is dat ik fors achteruit ben gegaan, en zo goed als huisgebonden ben. Ik heb een vo2max van <15.

Ook was er die psychische hoek er bovenop kwam, dus elke week 3 dagdelen en om de week 4 dagdelen. En dan dus elk dagdeel 40 minuten reistijd...

ik lag de momenten er tussen plat, niet in staat nog maar iets te doen. Soms was ik zelfs te moe om erna te eten dan sloeg ik het over en dook meteen mijn bed in. Nou ja duiken, het was mezelf de trap op slepen en me in bed laten vallen..... Ik sliep dan zo'n 4 uur en had daarna 2 uur nodig om wakker te worden.
 
 
 
 CheckStat