CUKRZYCA

Topinambur a cukrzyca

Cukrzyca to przewlekłe zaburzenie przemiany materii spowodowane całkowitym, lub względnym niedoborem insuliny. Długotrwały przebieg choroby powoduje uszkodzenia naczyń i narządów.

Mamy do czynienia z dwoma podstawowymi typami choroby:

  1. Cukrzyca typu I (insulinozależna), dotyka głównie dzieci, młodzież i osoby w wieku do 30 lat. Polega        na zupełnym niedoborze insuliny, hormonu niezbędnego do wchłaniania glukozy przez komórki.         Może być uwarunkowana autoimmunologicznie, lub idiomatycznie.

  2. Cukrzyca typu II (insulinoniezależna), dotyka najczęściej osoby w wieku ponad 40 lat, szczególnie w przedziale 50 – 60 lat. Polega przeważnie na insulinoodporności ze względnym niedoborem insuliny – upośledzenie sekcji insuliny, lub zmniejszeniu wrażliwości tkanek na ten hormon. Oba te mechanizmy doprowadzają do upośledzenia utylizacji glukozy przez komórki. Cukrzyca typu II rozwija się najczęściej u chorych z zespołem zaburzeń metabolicznych („zespół nadmiernego dobrobytu”). Coraz częściej otyłość trzewna występuje właśnie z tym typem cukrzycy. Konsekwencją tej choroby jest zwiększone stężenie insuliny w surowicy krwi. Nasila się uczucie głodu, powodując w ten sposób otyłość i sprzyjając rozwojowi miażdżycy. Otyłość pokarmowa jest głównym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju klinicznie jawnej cukrzycy typu II. Naczelną zasadą leczenia tej postaci cukrzycy jest odpowiednia dieta, normalizacja masy ciała powodująca zmniejszenie stężenia insuliny i zwiększenie liczby receptorów insulinowych.

Objawy cukrzycy typu I rozwijają się stosunkowo gwałtownie w przeciwieństwie do cukrzycy typu II,             która charakteryzuje się praktycznie bezobjawowym przebiegiem. Objawy, mogące być związane z cukrzycą, które powinny nas zaalarmować i skłonić do zbadania poziomu cukru we krwi to:

    • zmęczenie, obniżenie sprawności, senność

    • wzmożony apetyt

    • wzmożone pragnienie

    • utrata masy ciała

    • zmiany skórne – zakażenia skóry

    • pogorszenie wzroku

Cukier, a dokładniej glukoza jest najlepszym źródłem energii dla organizmu. Musi ona być wchłaniana szybko        i bez przeszkód do komórek. Nie może to jednak nastąpić samoczynnie, do tego niezbędna jest insulina –               to dzięki niej komórki przyswajają glukozę. Jeśli brakuje własnej insuliny (jak w cukrzycy typu I), lub jeśli               z jakichś powodów jest ona nieskuteczna, glukoza pozostaje we krwi. W takiej sytuacji, zapotrzebowanie komórek  na energię szybko wzrasta. W konsekwencji normalny przebieg procesów wymiany jest zakłócony,       a glukoza występuje we krwi w wysokich stężeniach To powoduje nieodwracalne komplikacje cukrzycowe. Właśnie taki stan określany jest jako „zespół nadmiernego dobrobytu”.

Każdy składnik topinamburu wpływa korzystnie na organizm borykający się z cukrzycą.

  • Inulina, błonnik i pektyna łączą się z niektórymi związkami i usuwają je z organizmu. Na przykład aceton czy inne produkty przemiany materii zostają rozłożone, co zapobiega kwasicy.

  • Krótkie frakcje fruktozy i organiczne polioksykwasy mają własności przeciwutleniające i antytoksyczne.

  • Poprawia stan naczyń krwionośnych i obniża poziom stanu chorobowego

  • Poprawia wskaźniki immunologiczne krwi i obniża skłonność pacjentów do chorób infekcyjnych

Regularne spożywanie topinamburu obniża poziom cukru we krwi ponieważ:

  • nie rozłożone przez kwas solny w żołądku cząsteczki inuliny pochłaniają duże ilości glukozy zawartej            w posiłku,

  • błonnik absorbuje glukozę i ogranicza jej wchłanianie do krwi,

  • zmniejsza się ilość glukozy powstającej w wątrobie,

  • stymulowane jest zmniejszenie rezerwy glukozy (glikoliza)

  • stabilnie redukowany poziom glukozy we krwi przyczynia się do własnej produkcji insuliny przez trzustkę

  • topinambur wspiera syntezę insuliny dostarczając krzem, cynk, mangan i potas.

Najważniejszym efektem prozdrowotnym jest duża zdolność fruktozy do wnikania do komórek bez pomocy insuliny i odpowiednie zastępowanie glukozy w procesach metabolicznych. Dzięki temu spada energetyczny głód komórek. Poza tym, krótkie frakcje cząsteczek inuliny, przenikającej do ścian komórek, ułatwiają ( choć      w niewielkim stopni) przenikanie glukozy do środka komórki. Wszystko to prowadzi do istotnego i stabilnego obniżenia stężenia cukru we krwi i nie wywołuje gwałtownych wahań tego wskaźnika w ciągu 24 godzin.                 A właśnie to jest priorytetowym zadaniem leczenia cukrzycy insulinozależnej.

W przypadku cukrzycy typu II topinambur jest także pomocny bo:
                1.  obniża i normalizuje zawartość cukru we krwi, ponieważ:

a) zmniejsza wchłanianie glukozy z jelit do krwi

b) aktywuje fermentację glukozy

c) zwiększa efektywność własnej insuliny

d) wspiera wrażliwość komórek na insulinę (zmniejszenie oporności na insulinę)

e) wspomaga wytwarzanie glikogenu w wątrobie
2.  poprawia metabolizm, zmniejsza poziom cholesterolu i trójglicerydów we krwi, przez co zapobiega rozwojowi miażdżycy i innych powikłań.
3.  redukuje masę u pacjentów z nadwagą
4.  poprawia stan wątroby I przewodu pokarmowego
5.  optymalizuje syntezę hormonów kory nadnerczy, tarczycy, gruczołów płciowych

Jak widać wszystkie powyższe działania topinamburu prowadzą do poprawy stanu psychicznego, zwiększenia wydolności i poprawy jakości życia pacjentów z cukrzycą.