Rodzina Grzymisławskich

    Najstarsi przedsiębiorcy noszący to nazwisko pojawiają się w naszej pamięci jako bracia Jan, Antoni oraz Franciszek żyjący na początku XX w. Jan Grzymisławski był właścicielem warsztatu stolarskiego przy ul. Poznańskiej (róg Granicznej), natomiast najpierw Antoni, a po jego śmierci Franciszek i następnie jego syn Brunon prowadzili zakład kołodziejski oraz „produkcji wszelkich wozów na kołach gumowych”, który mieścił się na ul. 3 Maja 4 – obecna Wrocławska.


    Ślady tej działalności można dziś znaleźć między innymi w muzeum powozów w Golejewku.

Powozy Grzymisławskich na starej fotografii



          Jan Grzymisławski                        Franciszek Grzymisławski
                                                                   


Jan rozbudował posiadaną stolarnię. Powiększony zakład przeniósł na ul. Św. Ducha (obecnie 1 Maja), gdzie wybudował kolejny dom. Tuż po zakończeniu pierwszej wojny światowej odkupił od niemieckiego właściciela Bacha tartak przy ulicy Starogostyńskiej, dokąd przeniósł ze Św. Ducha wciąż powiększającą się stolarnię. Na tej bazie powstała fabryka mebli i trumien.

Tartak Grzymisławskich w miejscu późniejszej Agrarii


    Po śmierci Jana w 1929 r. przedsiębiorstwo przejęła jego żona Klementyna i prowadziła je wraz z synami Antonim i Zbigniewem.

    W roku 1936 rodzina Grzymisławskich buduje dom czynszowy jako zabezpieczenie dla Józefa i Marii przy ul. Szerokiej (obecnie Wiosny Ludów 1). W latach 1939 – 1945, rodzina Grzymisławskich została wysiedlona do Warszawy, tartak i fabrykę przejął niemiecki przedsiębiorca Riesel, a w domu przy ul. Wiosny Ludów założyła placówkę NSDAP.



    Po Powstaniu Warszawskim Klementyna Grzymisławska została wywieziona do Częstochowy, Maria – do Rzeszy, a Antoni, Ludwik i Zbigniew zdołali uciec w Łowiczu z transportu wywożącego z Warszawy uczestników Powstania. Po zakończeniu II wojny światowej rodzina wróciła szczęśliwie do Gostynia. W domu przy ul. Wiosny Ludów miała jeszcze przez krótki czas swoją siedzibę Radzicka Komenda Wojskowa. Po opuszczeniu przez Rosjan Gostynia, rodzina Grzymisławskich odzyskała dom. Wówczas też oddała część na potrzeby Gimnazjum, którego gmach został podczas wojny zniszczony, a instytucja rozproszona po całym mieście.

    W 1945 roku przedsiębiorstwo Grzymisławskich wróciło do prawowitych właścicieli i kontynuowało działalność do lat 50 - tych XX w., kiedy to tartak wraz z fabryką mebli zostały upaństwowione. Wcześniejsza produkcja została wówczas zlikwidowana, a w na terenie byłej fabryki utworzono Zakład Produkcji Sprzętu i Urządzeń Drobiarskich ZPSIUD. W latach 90 – tych zakład ten ogłosił upadłość.

Dobromira Grzymisławska

Comments