“เรียนรู้” เพื่อกลับสู่ถิ่นฐาน

โพสต์13 ธ.ค. 2561 20:54โดยอมรพรรณ บัญฑิตย์

ประไพ  ยงเพชร

ประไพ  ยงเพชร  นักศึกษามหาวิทยาลัยชีวิต ศูนย์ฯ อำเภอสำโรงทาบ จ.สุรินทร์ ชีวิตเคยติดอยู่กับสิ่งล่อตาล่อใจในเมืองหลวง เมื่อสมัยเด็กๆ ครอบครัวยากจนมาก  เมื่อเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาปี ๓ ก็ไม่ได้เรียนต่ออีก เพราะสงสารแม่ที่ต้องตรากตรำทำงานหนัก เพื่อหาเงินมาให้เป็นค่าเล่าเรียน เธอตัดสินใจเดินทางเข้ากรุงเทพฯ

ทำงานเป็นคนรับใช้ในคลินิกแห่งหนึ่ง ชีวิตในเมืองหลวงของเธอเครียดและไม่มีความสุข อยากกลับไปอยู่บ้าน ได้อ่านนิตยสารหมอชาวบ้าน เจอคอลัมน์ที่สัมภาษณ์ ดร.เสรี  พงศ์พิศ พูดถึงปราชญ์ชาวบ้านทางภาคอีสาน มีที่ดินแค่ ๒ ไร่ แต่สามารถมีชีวิตแบบพออยู่พอกินได้

จึงขอลางานเพื่อไปสมัครเรียนในโครงการมหาวิทยาลัยชีวิตที่บ้านของตนเอง ทำโครงงานปลูกต้นพุด เก็บดอกมาร้อยมาลัยชาย ตอนนั่งร้อยมาลัยกันก็เล่าให้พ่อแม่ฟัง ว่าวันนี้อาจารย์สอนอะไรบ้าง พ่อกับแม่ไม่ได้ไปเรียน ก็เหมือนได้เรียน

“โครงการนี้ได้ให้ชีวิต คือให้เราได้กลับมาอยู่กับครอบครัว มาอยู่บ้าน ได้กลับมาใช้ชีวิตอย่างที่อยากจะทำ คือการทำสวน ทำนา มันเป็นชีวิตของเรา ทำไมเราถึงหนีไป ทำไมคนเราต้องหนีจากถิ่นฐานด้วย แม่ก็รู้สึกภูมิใจที่ลูกกลับมา ไม่คิดจะกลับไปที่กรุงเทพฯ อีกแล้ว พบแล้วที่ที่เหมาะกับตนเองจะอยู่ที่นี่ จะพัฒนาชุมชนที่นี่ จะไม่ไปไหนอีกแล้ว”


Comments